hardlopen...........en niet moe te krijgen

Wat steeds beter met Claudia gaat is het hardlopen samen met Alex en Watson. Claudia heeft daar steeds meer plezier in. Ze vindt het leuk om te rennen. Het temp wat we bereiken met joggen is voor haar natuurlijk veel te langzaam. Ze heeft tijd genoeg om tijdens het rennen de omgeving scherp in de oog te houden. Ze strekt haar nek dan en tuurt over de weilanden en weggetjes. Soms ziet ze tijdens het hardlopen in de weilanden iets wegschieten. Een konijn of haas. Nou....dat is iets waar ik echt voor uitkijken. Ze trekt dan plotsing weg en probeert het op een sprintje te zetten. Dat lukt natuurlijk maar event want het dubbele tuigje zit steving om mijn hand. Maar toch blijft het opletten. Ik denk dat ze echt weg vliegt als ze los zou schieten. De snelheid die ze in onze tuin bereikt is al enorm, wat moet dat dan niet zijn in een open wei? Ze kwispelt  ook voordurend tijdens het hardlopen. Watson begint langzaam maar zeker wat ouder te worden. Na enkele kilometers begint hij stevig te hijgen maar het tempo blijft er wel nog steeds in hoor. Maar Claudia is wat dat betreft van een andere klasse, wanneer Watson zijn reserves moet aanspreken, begint Claudia pas lekker op gang te komen. Je voelt dat ze constant met de rem erop loopt.
Nu mijn archillespezen (ik kamp al maanden met hardnekkige blessure) enigzins stabieler worden kan ik weer wat vaker gaan lopen. Claudia raakt langzaam maar zeker gewend aan het patroon; wandelen -warming up - hardlopen - even rustig aan - op nieuw wat rennen - etc. Als we in Aarle terug komen lijkt het alsof ze de route en straten begint te herkennen.

Na het rondje is ze tevreden en snelt ze naar haar voerbak om snel de verbruikte energie weer te compenseren; op naar het volgende rondje zie je ze dan denken. Nou dat rondje zal wel weer een dagje of 2 op zich laten wachten. Dan maar weer wat sprintjes trekken in de tuin.. en zoef daar gaat ze al weer!

Claudia als fotomodel

Tanja heeft een paar leuke fotos gemaakt achter in de tuin. Claudia en Watson genieten in de zon van een verse schenk. Wat een feest. De fotos staan in de fotoshow die je kunt bereiken door op de foto van Claudia te klikken rechts in het blog.
Hier een van de opnames.

Op visite bij Henny.

Gisteren zijn we ( Claudia, Wiilem en ik ) op bezoek geweest bij Henny. Met zijn allen naar het loopveldje. Nou we hebben allemaal genoten. Het weer was heerlijk en de hondjes hadden het allemaal naar hun zin. Ook Cosco was blij om Claudia weer eens te zien. Mooi was het om te zien dat Claudia vrolijk kwispelend achter Willem aan rende. Dat deed ze vandaag in onze tuin ook weer. Ze ziet Willem als een echt speelvriendje. Vandaag ging het wandelen samen met Alex ook weer beter. Claudia nam de tijd om de snuffelen en te plassen. Dat doet ze anders niet want ze heeft het te druk met Alex in de gaten te houden. Dus in twee dagen tijd hebben we al weer wat gewonnen. Vandaag heeft ze ook weer lekker buiten gespeeld en ze rent ook al achter balletjes en stokjes aan die je voor haar weggooit.  Henny we verheugen ons er weer op om jullie weer snel te zien. Groetjes van ons en een knuffeltje van Claudia.

Ruim drie weken in Aarle-Rixtel

Het gaat eigenlijk heel goed met Claudia. Ze is een echte spaanse dame, ligt heel erg graag in de warme zon en heeft een hele grote hekel aan de koude regen. Zo erg zelfs dat ze besloot een kuil te graven en zichzelf erin te verstoppen. Haar grootste hobby is grote kuilen graven. Onze tuin zit er al vol van. Spelen vindt ze ook erg leuk en ze daagt Watson regelmatig uit om mee te doen. Alleen heeft Watson niet zo heel vaak zin om mee te doen, maar ja geen probleem, dan doet ze dat gewoon alleen.
Wanneer ze buiten aan het spelen is wil ze niet meer naar binnen komen en dat betekent dat ik haar geen riempje om kan doen om met haar te gaan wandelen. Ik moet haar dan op allerlei manieren lokken en dan de deur dicht doen. Maar steeds vaker glipt ze dan weer naar buiten en dan is het maar weer afwachten. Ze komt wel naar me toe buiten maar ze laat me geen riem om doen.Ik ben zelfs een keer alleen met Watson gaan lopen en dat vond ze niet leuk. Ze piepte en blafte de hele buurt bij elkaar. Dus liep ik weer terug. Ze was zo blij dat ze ons weer zag dat ze zomaar met ons naar binnen liep en toen kon ik haar aanlijnen en uitlaten. Soms moet de hele trucendoos open. Maar het is nog iedere keer gelukt. Ze laat zich binnen ook al door me aaien. Daar gaat ze dan eens goed voor staan of liggen. Dit heeft ze natuurlijk in haar jonge leven nog niet veel meegemaakt.                                                                                                                        
Alex ( het baasje waar ze nog bang voor is) geeft haar speciale lekkere dingen zoals stampot of een verse soepschenk. Hopelijk leert ze dan dat daar ook heel wat te halen is en wordt ze misschien minder bang.      
Op dit moment ligt ze langs me op de bank lekker te slapen. Ze heefteen flink stuk gelopen, vanmiddag buiten gespeeld en een lekkere bak brokjes gegeten. Wat wil je nog meer?

We zijn een week verder sinds het laatste berichtje en Claudia begint zich steeds meer thuis te voelen. Ze heeft haar vaste plekje op de bank. Ze speelt en rent in de tuin en ze is vertrouwd met haar slaapplaats, haar mand die naast de mand van Watson staat.
Ook begint Claudia langzaam maar zeker te wennen aan onze gezinsrituelen, tijdstippen van uitlaten en eten en dergelijke. Het lijkt zelfs alsof ze al wat rustiger wordt in huis ook wanneer er voor haar vreemden mensen in huis komen.
Toch blijft haar angst voor mensen haar gedrag overheersen. Tanja is en blijft haar vertrouwenspersoon. In huis huppelt Claudia achter Tanja aan en ze vindt het heerlijk als Tanja bij haar op de bank komt zitten. Ze gaat dan languit naast Tanja liggen en strekt zich tevreden uit. Tanja kan haar dan ook volop aaien en kroelen en ze geniet daar zichbaar van. Claudia eet goed maar ze blijft nog steeds aan de magere kant. Misschien toch een aardappeltje met jus??