Weer thuis van vakantie.

Helaas komt aan alles een einde, ook aan een zeven weken durende vakantie.
Samen met de hondjes is het een heeeele fijne tijd geweest. We hebben veel gewandeld en af en toe mocht ook Claudia dus los. Ze liet zich  niet iedere keer pakken maar liep wel mee met ons terug naar de caravan. Hopelijk gaat dit volgend jaar beter want het is een machtig mooi gezicht om die twee dames over het strand te zien racen. Menigeen blijft dan een hele tijd vol bewondering staan te kijken, want het gaat dan echt heel hard.
Gelukkig is het ook niet meer zo bloedheet geweest, want dan liggen de hondjes ( en ook de baasjes) echt voor pampus overdag. Pas wat later in de avond is er dan sprake van wat aktiviteit.
Eenmaal weer  thuis gaat weer alles zijn gangetje en is Claudia heel goed gehumeurd. Het staartje staat de hele dag omhoog, rollen op het gras en de bank en veel spelen met Toya. Lekker slapen op de bank langs Alex is ook geen probleem. En waar het vrouwtje is, daar is Claudia.
Het is altijd heel fijn om te zien dat ze het naar hun zin hebben. Dat zijn de momenten om te genieten.

Bezoek uit Oss!

Afgelopen weekend was het voor Claudia een ware reunie!  Henny kwam met Nena, Pleuntje, Luna en Adana (Daantje ookwel Banaantje genoemd) op bezoek. Nou vooral het weerzien met de eerste 3 dames was voor Claudia een reden om uitbundig te kwispelen en te springen. Natuurlijk herkende Claudia de auto van Hennie al op een afstandje. Ze rook de bekende lucht van haar vriendinnen en zodra de begroeting had plaatsgevonden ging ze de auto ook nog even van binnen bekijken.

Nadat alle spullen (nou wat een enorme berg was het: een paar dekens, 4 beddekjes, een berg riemen, tig aantal voer,- en waterbakken, zaken vol kluifjes etc etc.) naar de caravan waren gebracht was het tijd om een eerste verkenning op de dijk uit te voeren. De honden roken de zee en nadat we geluncht hadden vertrokken we voor en flinke strandwandeling. Toya en Watson mochten  los en ook Pleuntje en Daantje kregen die gelegenheid. Pleuntje had direct oog voor een aantal meeuwen die hun maaltijd aan het verzamelen waren in de kreek die loopt van de zee naar het schorre en bij eb helemaal droog komt te staan. Wat Pleuntje (en haar baasje) niet wisten was het feit dat de drooggevallen kreek voor een deel bestond uit een stikkende, glibberige kleiachtige substantie die niets weg heeft van het zuivere strandzand wat je normaal aantreft. Het gevolg was dat Pleun een flinke uitglijer maakte in de kreek en daarbij wegzakte in de modder. Een volledig omgetoverde grijze en enigzins riekende Galgo kroop daarna uit de kreek tot groot ongenoegen van Hennie. Geen nood, Alex nam Pleuntje vervolgens aan de lijn mee en trok haar de zee in waarna hij haar een flinke schoonmaakbeurt bezorgde.  Nu had Pleuntje tot aan dit voorval niet echt een hekel aan water....... maar later bleek dat de schoonmaakbeurt in de zee haar echte liefde (mocht die er ooit geweest zijn)  voor een frisse duik heeft veranderd in een ware hekel aan het koude zeewater. Nouja... een watertemperatuur van 20 graden is niet echt koud te noemen, althans voor de meeste hondenrassen. Echter voor Greyhounds en Galgo´s met hun dunne huid is 20 graden toch te veel van het goede. Een duik bij deze watertemperatuur blijkt zelfs voor de echte diehards onder de Galgo´s te leiden tot flinke rillingen en zielige blikken uit geschrokken oogjes.

Watson echter maakt het allemaal niet zoveel uit. Maarja... dat is ook geen Galgo. Ook hij had 4 grijze poten gekregen nadat hij die doldwaze Pleuntje acherna was gerend in de modderkreek. Daarna was Watson zo verstandig om zelfstandig op zijn gemak de zee in te wandelen waardoor al snel de witte haren terug kwamen nadat de modder door het zeewater was losgeweekt. `Ziezo, ik ben lekker weer schoon` zag je hem denken.

Slapen, eten, wandelen, rennen, slapen, eten wandelen rennen...... dat waren zo´n beetje alle activiteiten die, terugkijkend op het geslaagde weekend, voor de honden op het programma stonden. En natuurlijk snoepen van die heerlijke pensstokjes, snoepbrokjes en varkensoren die de baasjes hadden meegebracht van een bezoek aan de visserijfeesten in Breskens.

deze dame heeft geen hekel aan water...

Natuurlijk zijn er de nodige plaatjes geschoten. Teveel om ze in dit blog te tonen. Maar wil je ze allemaal bekijken? Klik dan even op de link hiernaast.

Claudia zoek en weer terug....

Het is al even stil rondom onze hondjes. Dat komt omdat we op vakantie zijn in Zeeland. Claudia, Toya en Watson genieten van de vrijheid op het strand. Vooral Toya en Claudia rennen en dollen als 2 jonge puppies. Meestal worden beiden om 5.30 uur losgelaten op het strand. Dan is het nog maagdelijk stil. Niemand te bekennen alleen hoor je dan de meeuwen die krijsen en schreeuwen tussen het geluid van de branding door. Toya is een echte jager. Wanneer ze los gaat schiet ze de duinen in en dan zie je ze enkele minuten niet meer. In de duinen hebben de konijnen hun holletjes en dat is maar goed ook want Toya weet ze wel te vinden hoor. Ook Claudia heeft de smaak te pakken. Ze leert het jagen van Toya en met haar snelheid is ze een ware plaag voor de konijnen en hazen die smorgens rond dat tijdstip hun ochtendrituelen denken te kunnen afwerken.
Toya is een hond die haar baas in de gaten houdt. Je hoeft haar ook niet te roepen. Na een tijdje komt ze zelf als een pijl weer terugrennen. Met vaak achter haar aan Claudia die haar dan probeert te pakken. Want spelen dat wil die jonge zwarte meid heel graag!
De pret om los te lopen is voor Claudia wat te veel van het goede. Ze neemt haar vrijheid en komt dan soms niet meer terug. Dan gaat Toya haar halen en even later zie je ze beiden weer voorbij schieten.
Na ruim een uur rennen op het strand lopen we terug naar de camping. Toya en Watson lopen dan weer aan de lijn. Maar Claudia helaas niet. Ze komt namelijk niet meer bij je om aan te lijnen. Dat is erg jammer want dat betekent na het schrikincident van vanmorgen dat ze niet meer los mag van ons. Wat gebeurde er dan? Nou, Claudia liep tot nu toe telkens ongelijnd met ons mee terug vanaf het strand over het dijkpad naar de camping. Nadat we dan de weg overgestoken zijn (rond dat tijdstip is er geen verkeer) en weer op de camping aangekomen zijn neemt Claudia nog even gelegenheid om haar jachtvaardigheden uit te testen. Ze schiet dan achter de konijnen aan die op de camping smorgens even hun kopjes laten zien vanuit hun schuilplaatsen. Dat jagen duurt dan meestal enkele minuten en daarna komt Claudia weer heel content aanlopen op onze eigen plaats. Maar deze ochtend liep dat wel even anders. Het  jagen duurde vanmorgen wel heel erg lang. Daarbij kwam dat ze een geheel andere camping op schoot nog voordat we de weg overgestoken waren en dus helemaal verdween. Nadat ik Toya en Watson terug had gebracht naar onze stacaravan ging ik snel op zoek op de fiets naar die weggelopen dame. Helaas, geen Claudia meer te bekennen. Ook de ander camping helemaal afgezocht maar helaas. Toen heb ik toch maar even de rest van ons gezin gemobiliseerd, met als doel een gezamelijke zoektocht naar het verloren zwarte dametje.  Helaas zonder succes. Naarmate de minuten opliepen steeg onze ongerustheid. Willem zei meteen; ik had het al voorspeld; dat gaat 10 keer goed en dan een keertje goed fout. Nou .. zover wilde ik nog niet gaan met mijn conclusie maar ook bij mij liep de bloeddruk enigzins op. Totdat.......... plotseling het zwarte gedaante van Claudia weer opdoemde. Opeens stond ze weer voor onze stacaravan. God weet waar ze toen vandaan kwam. Ze kwispelde en was overblij toen ze Willem zag en natuurlijk liep ze meteen weer naar onze afgemaakte tuin achter de stacaravan. Het geheel duurde ruim een half uur.  Blijkbaar kent ze inmiddels de omgeving goed want ze had de caravan toch maar eventjes op eigen houtje gevonden. Maar voor ons is de maat nu vol. Dit was dus voorlopig de laatste keer dat Claudia los mag op het strand om te rennen. We zullen haar de broodnodige lichaamsbewegings op andere wijze moeten geven. Alles beter dan de gedachte dat ze zoek is geraakt en de weg niet meer terug kan vinden.

Maar goed... end goed al goed zullen we maar zeggen. Inmiddels liggen beide dames languit op de bank te slapen. Dat zal de komende uren wel zo blijven .......

Rennen

"Zo..en nu moeten jullie maar eens kijken hoe hard ik kan rennen op het strand"

Wat gaat het hard.....!

en ik kan echt zweven hoor!

Nieuwvliet

Eindelijk was het zover. Op vakantie naar Nieuwvliet. Onze caravan was al tip top in orde gemaakt enkele weken geleden. Het was dus een kwestie van alles in de auto en rijden maar. Dat was overigens nog een hele hekseketel want met de 3 honden en de rest van de family bleef er niet veel ruimte over. Maar niet getreurt, gewoon de 2e auto mee als vrachtwagen. Het personen en dierenvervoer dus in een auto en de bagage in de andere.
Aangekomen bij de caravan was het voor Claudia het meeste wennen. Zie liep naar binnen en weer naar buiten. Om vervolgens toch maar weer naar binnen te gaan. Maar wat is het hier binnen toch klein. Alles komt op mij af; dan toch maar weer naar buiten. Je zag ze twijfelen en dubben. Maar na verloop van enkele uren had ze haar plekje gevonden. In een hoekje op de bank waar ze alles kon overzien. De hele caravan van binnen en.... met een blik door de raam ook het weggetje langs de caravan waarover zo af en toe wat beweegt.

Het strand, nou dat is wat! Gelijk de eerste keer helemaal vrij en rennen.... rennen! Zo ver weg hebben ze nog nooit kunnen rennen. Het strand bij Nieuwvliet is een echte oase voor honden die willen rennen en ravotten. Zeker bij eb is het strand vele honderden meters breed waar hond, paard en mens helemaal los kunnen gaan. Tijdens deze eerste wandeling  hebben we Claudia, Toya en Watson dus maar eens even helemaal hun gang laten gaan. Vooral niet roepen dus. Juist doordat we dat deden hielden de 2 dames ons goed in de gaten en kwamen ze telkens weer als een speer voor ons voorbij schieten. Plons het water in en brrrrrr ja ja .. dat is nog best koud. Dan maar weer rennen..........heerlijk vonden ze het!

Op een gedeelte van het brede strand bij Nieuwvliet zijn werkzaamheden bezig. In de verte op de duin richting Cadzand staan momenteel grote buldozer graafmachines van Boskalis. Ook ligt er een grote pijpinstallatie waarmee zand uit zee op strand en duin wordt gespoten. Dijkversterkingen zijn af en toe nodig om het wassende water bij een springtijstorm te kunnen keren.  Volgens Pascal van de camping zullen de werkzaamheden nog zeker tot de zomer doorgaan. Ook de grote inham van de zee naar `t Schorre was onderhanden genomen. De waterdoorlaat was opnieuw  uitgegraven en bij laag water blijven aan de noordkant nog enkele kreken met een grijze substantie achter. Het grijze spul was zand hoor, maar meer een soort moerasklei die blijft plakken aan je schoenen.... en honden. Nou dat was te zien bij Claudia en Toya. Wat een smerig spul.
En het blijkt ook nog eens te stinken!

Wat een vieze troep. Gelukkig was het andere gedeelte van het strand zuiver werden de poten weer gedeeltelijk zuiver gespoeld met het rennen door het water wat achter was gebleven tussen de zandbanken.
De straffe harde noordenwind bleek niet mee te werken om een doordrenkte Galgo weer warm te krijgen.
Dus na een klein uurtje maar weer snel naar de warme kachel in de caravan waar Claudia en Toya in hun eigen natte (of was het lange) neuzenzak lekker konden drogen en uitrusten.
Nou.. en als dat niet leuk was?