Rennen

"Zo..en nu moeten jullie maar eens kijken hoe hard ik kan rennen op het strand"

Wat gaat het hard.....!

en ik kan echt zweven hoor!

Nieuwvliet

Eindelijk was het zover. Op vakantie naar Nieuwvliet. Onze caravan was al tip top in orde gemaakt enkele weken geleden. Het was dus een kwestie van alles in de auto en rijden maar. Dat was overigens nog een hele hekseketel want met de 3 honden en de rest van de family bleef er niet veel ruimte over. Maar niet getreurt, gewoon de 2e auto mee als vrachtwagen. Het personen en dierenvervoer dus in een auto en de bagage in de andere.
Aangekomen bij de caravan was het voor Claudia het meeste wennen. Zie liep naar binnen en weer naar buiten. Om vervolgens toch maar weer naar binnen te gaan. Maar wat is het hier binnen toch klein. Alles komt op mij af; dan toch maar weer naar buiten. Je zag ze twijfelen en dubben. Maar na verloop van enkele uren had ze haar plekje gevonden. In een hoekje op de bank waar ze alles kon overzien. De hele caravan van binnen en.... met een blik door de raam ook het weggetje langs de caravan waarover zo af en toe wat beweegt.

Het strand, nou dat is wat! Gelijk de eerste keer helemaal vrij en rennen.... rennen! Zo ver weg hebben ze nog nooit kunnen rennen. Het strand bij Nieuwvliet is een echte oase voor honden die willen rennen en ravotten. Zeker bij eb is het strand vele honderden meters breed waar hond, paard en mens helemaal los kunnen gaan. Tijdens deze eerste wandeling  hebben we Claudia, Toya en Watson dus maar eens even helemaal hun gang laten gaan. Vooral niet roepen dus. Juist doordat we dat deden hielden de 2 dames ons goed in de gaten en kwamen ze telkens weer als een speer voor ons voorbij schieten. Plons het water in en brrrrrr ja ja .. dat is nog best koud. Dan maar weer rennen..........heerlijk vonden ze het!

Op een gedeelte van het brede strand bij Nieuwvliet zijn werkzaamheden bezig. In de verte op de duin richting Cadzand staan momenteel grote buldozer graafmachines van Boskalis. Ook ligt er een grote pijpinstallatie waarmee zand uit zee op strand en duin wordt gespoten. Dijkversterkingen zijn af en toe nodig om het wassende water bij een springtijstorm te kunnen keren.  Volgens Pascal van de camping zullen de werkzaamheden nog zeker tot de zomer doorgaan. Ook de grote inham van de zee naar `t Schorre was onderhanden genomen. De waterdoorlaat was opnieuw  uitgegraven en bij laag water blijven aan de noordkant nog enkele kreken met een grijze substantie achter. Het grijze spul was zand hoor, maar meer een soort moerasklei die blijft plakken aan je schoenen.... en honden. Nou dat was te zien bij Claudia en Toya. Wat een smerig spul.
En het blijkt ook nog eens te stinken!

Wat een vieze troep. Gelukkig was het andere gedeelte van het strand zuiver werden de poten weer gedeeltelijk zuiver gespoeld met het rennen door het water wat achter was gebleven tussen de zandbanken.
De straffe harde noordenwind bleek niet mee te werken om een doordrenkte Galgo weer warm te krijgen.
Dus na een klein uurtje maar weer snel naar de warme kachel in de caravan waar Claudia en Toya in hun eigen natte (of was het lange) neuzenzak lekker konden drogen en uitrusten.
Nou.. en als dat niet leuk was?

Het is weer weekend

En het beloofd mooi weer te worden. Vandaag zo`n 20 graden en morgen gaat het naar 25 graden. Tja.. of de honden dat fijn vinden is maar de vraag. We denken van wel. Claudia en Toya zijn immers hoge temperaturen gewend in Spanje. En zonnebaden vinden beide dames leuk!

Watson heeft wat meer vacht en zoekt al snel de schaduw op.

Wat worden we weer verwend door het vrouwtje..... hmmmm lekker die bonzo brokjes.

Ik wil eerst!!! Nee ik wil het hebben....

Jachtinstinct

Een tijdje terug vonden we de dames Toya en Claudia bezig in de struiken. Wat was er toch aan de hand? Ze waren zich behoorlijk aan het opwinden. En jawel hoor daar zagen we de oorzaak, een duif. Althans wat er van over was. Het arme beest was helemaal onthoofd. Bah. Wie was de dader van deze brute moord?
Met onschuldige oogjes werden we bekeken. Tja. een tijdje later zagen we eens goed hoe natuurlijk Toya
de jager was. Weer een arme duif. Heel langzaam en voorzichtig werd deze in een sluiphouding benaderd.
Laag door de pootjes gezakt, kopje laag aan de grond. Ze leek wel een luipaard. Maar de redding was nabij want wie gooide er roet in het eten, juist ja Claudia. Vrolijk huppelend kwam ze op de duif afgerend. Deze koos natuurlijk meteen het hazepad. In dit geval dus het duivepad.
Hoe kunnen we onze vaste duivenfamilie duidelijk maken dat ze toch echt beter ergens anders een nestje moeten bouwen?

Voorjaar.

Eindelijk een keer echt perfect weer. Geen regen, temperatuurtje van 20 graden en ook nog windstil. Het perfecte weer voor de Galgo die van zonnebaden houdt. Alle hondjes hebben de hele dag, hoewel ze ook naar binnen konden, buiten gespeeld en lekker in het zonnetje gelegen. Lekker rollen over het gras, of wat daar nog van over is tenminste. Wij hebben achter het huis geen gazon meer maar een racebaan. Hopelijk knapt het deze zomer een beetje op want bij nat weer is het wel een behoorlijke modderpoel. Als alles goed gaat gaan de hondjes 7 weken mee naar Zeeland dus dan zou het gras toch wel weer eens wat kans kunnen krijgen. Wij wachten af. Ik zou het in ieder geval niet over mijn hart kunnen krijgen om ze daarom binnen te houden want het is een liefhebberij om ze de hele tijd samen in de weer te zien. De staartjes blijven kwispelen totdat er een of meer pardoes omvallen en proberen op adem te komen. Dit duurt niet al te lang en dan begint het weer helemaal opnieuw. Het was een goede beslissing om Toya erbij te halen, dat is een ding wat zeker is.