Afgelopen vrijdag zijn we met Toya naar de dierenarts gegaan. Al enige tijd lijkt ze wat afgevallen te zijn. Dat valt met name de mensen op die haar niet dagelijks zien. Zo gaf Vera, our own dogwisperer :-) , een opmerking toen ze Toya na een paar weken weer eens zag.
Ook onze vriendin Henny was het tijdens een logeerweekje opgevallen dat Toya wel erg stevig water drinkt en dat vervolgens ook als water uitplast.
Uit een eerste analyse van het bloed wat de dierenarts heeft afgenomen bleek dat 2 waardes aan de extreem hoge kant uitslaan. Dat zou kunnen wijzen op een vestoorde/verminderde nierfunctie en/of doorbloeding.
Het bloed wordt nu in een laboratorium nader onderzocht. De uitslag zou mogelijke oorzaken aan het licht moeten brengen. We zijn heel benieuwd. Hopelijk valt het allemaal mee. Over een dag of 10 weten we meer.
dinsdag 14 juni 2011
zaterdag 5 maart 2011
Hardlopen? Ho maar!
Toya kan hardlopen, Claudia ook. Watson? Jazeker... ehum... dat wil zeggen `voor zijn doen kan hij dat goed`.
Als ik (Alex) met mijn jogging outfit verschijn gaan de staatjes van Toya en Watson flink op en neer. Claudia durft dat enthousiasme nog niet te tonen maar ze vindt het ook heel erg leuk om mee te lopen. Aan de lijn dan welteverstaan. Los lopen zou een regelrechte ramp betekenen. Zo van: `Floep,los en ....weg en die zien we nooit meer terug`. Dus maar niet. Watson kan wel los maar heeft de neiging om dan tijdens het hardlopen zijn eigen tempo (met de nodige stops) te bepalen en dat werkt niet zo.
Voor mij als fanatieke hardloper - laat me maar even in die waan :-) - is het een ultieme sensatie om in 1 vlak stevig tempo (...ahum) een rondje van zo´n kilometer of 5 te lopen. Met daarbij de honden die me trouw volgen. Tja. dat de praktijk afwijkt van mijn droombeeld moge duidelijk zijn. Vandaag was het weer eens raak. Deze ochtend voelde ik weer de kriebels om mijn ietwat gastronomisch geteisterd lichaam een stevige optater te bezorgen in de vorm van een flinke duurloop. Toya en Watson waren en helemaal klaar voor en ook Claudia kon haar enthousiasme deze keer niet verbergen (haar staartje sloeg nog net geen deuken in de keukenkasten, stoelen en kozijnen).
Dus ik dacht..... dat komt goed. Na een flinke warming up (gewoon 500 meter rustig lopen) begon ik met een eerste aanzet voor een lange duurloop. Na 100 meter was het Claudia die, geheel in tegenstelling tot haar gewoontes, een plas moest doen tijdens de loop en daar haar tijd voor nam. `Nou goed` dacht ik, zolang die `bruine` maar doorloopt. Na ca 500 hardgelopen te hebben zag Watson zijn kans en trok hij me naar een alleenstaande boom langs het fietspad waarop we liepen (voor de geinteresseerden:het was even voorbij Cafe Schevelingen op de Aarle-Rixtelse weg aan de zijde van de golfbaan). Nadat hij die boom even van het nodige azijnwater had voorzien liepen we weer verder. Tot mijn grote verbazing nog steeds met Toya fier vooruit in een tempo wat ik nauwelijks kon bijbenen. Toen ging ik vervolgens in hetzelfde hoge tempo richting Kasteel Croy. Enkele auto´s die we tegenkwamen verminderde keurig vaart toen ze het gezelschap van puffende honden en een nauwelijks vermoeide atleet (of was het andersom?) midden op het smalle weggetje langs de `Waranda` tekeer zagen gaan op weg naar Kasteel Croy.
Even voor Croy (ter hoogte van de paardemanege) was gedaan met de pret. Toya vond dat het weer eens tijd was om het temp enigzins bij te stellen van 15 km per uur tot 0. En als Toya iets wil, dan gebeurt dat ook. Dus over het zandpad weer richting Aarle, in een tempo waar slakken geen moeite mee zouden hebben.
In Aarle aangekomen dacht ik nog even wat zweetdruppels te kunnen creeren (staat goed als je thuiskomt) maar ook dat was er deze keer niet bij. Toya nam alle tijd om elke graspriet te besneufelen en elke boom te besprenkelen. Jaja, waar ze die reu-eigenschappen vandaan heeft mag Joost weten maar feit is dat er van hardlopen natuurlijk geen sprake meer was.
Thuis aangekomen dan maar even los in de tuin met die hap. En ja hoor; de sprint ging er weer in bij de dames (Toya en Claudia) alsof ze nog niks gedaan hebben.
Met een toch wel weer moe en voldaan gevoel hing ik de riemen van het trio weer aan de wilgen om vervolgens zelf een lange duik te maken in ons bad.
Al bij al weer een normaal rondje....
Als ik (Alex) met mijn jogging outfit verschijn gaan de staatjes van Toya en Watson flink op en neer. Claudia durft dat enthousiasme nog niet te tonen maar ze vindt het ook heel erg leuk om mee te lopen. Aan de lijn dan welteverstaan. Los lopen zou een regelrechte ramp betekenen. Zo van: `Floep,los en ....weg en die zien we nooit meer terug`. Dus maar niet. Watson kan wel los maar heeft de neiging om dan tijdens het hardlopen zijn eigen tempo (met de nodige stops) te bepalen en dat werkt niet zo.
Voor mij als fanatieke hardloper - laat me maar even in die waan :-) - is het een ultieme sensatie om in 1 vlak stevig tempo (...ahum) een rondje van zo´n kilometer of 5 te lopen. Met daarbij de honden die me trouw volgen. Tja. dat de praktijk afwijkt van mijn droombeeld moge duidelijk zijn. Vandaag was het weer eens raak. Deze ochtend voelde ik weer de kriebels om mijn ietwat gastronomisch geteisterd lichaam een stevige optater te bezorgen in de vorm van een flinke duurloop. Toya en Watson waren en helemaal klaar voor en ook Claudia kon haar enthousiasme deze keer niet verbergen (haar staartje sloeg nog net geen deuken in de keukenkasten, stoelen en kozijnen).
Dus ik dacht..... dat komt goed. Na een flinke warming up (gewoon 500 meter rustig lopen) begon ik met een eerste aanzet voor een lange duurloop. Na 100 meter was het Claudia die, geheel in tegenstelling tot haar gewoontes, een plas moest doen tijdens de loop en daar haar tijd voor nam. `Nou goed` dacht ik, zolang die `bruine` maar doorloopt. Na ca 500 hardgelopen te hebben zag Watson zijn kans en trok hij me naar een alleenstaande boom langs het fietspad waarop we liepen (voor de geinteresseerden:het was even voorbij Cafe Schevelingen op de Aarle-Rixtelse weg aan de zijde van de golfbaan). Nadat hij die boom even van het nodige azijnwater had voorzien liepen we weer verder. Tot mijn grote verbazing nog steeds met Toya fier vooruit in een tempo wat ik nauwelijks kon bijbenen. Toen ging ik vervolgens in hetzelfde hoge tempo richting Kasteel Croy. Enkele auto´s die we tegenkwamen verminderde keurig vaart toen ze het gezelschap van puffende honden en een nauwelijks vermoeide atleet (of was het andersom?) midden op het smalle weggetje langs de `Waranda` tekeer zagen gaan op weg naar Kasteel Croy.
Even voor Croy (ter hoogte van de paardemanege) was gedaan met de pret. Toya vond dat het weer eens tijd was om het temp enigzins bij te stellen van 15 km per uur tot 0. En als Toya iets wil, dan gebeurt dat ook. Dus over het zandpad weer richting Aarle, in een tempo waar slakken geen moeite mee zouden hebben.
In Aarle aangekomen dacht ik nog even wat zweetdruppels te kunnen creeren (staat goed als je thuiskomt) maar ook dat was er deze keer niet bij. Toya nam alle tijd om elke graspriet te besneufelen en elke boom te besprenkelen. Jaja, waar ze die reu-eigenschappen vandaan heeft mag Joost weten maar feit is dat er van hardlopen natuurlijk geen sprake meer was.
Thuis aangekomen dan maar even los in de tuin met die hap. En ja hoor; de sprint ging er weer in bij de dames (Toya en Claudia) alsof ze nog niks gedaan hebben.
Met een toch wel weer moe en voldaan gevoel hing ik de riemen van het trio weer aan de wilgen om vervolgens zelf een lange duik te maken in ons bad.
Al bij al weer een normaal rondje....
woensdag 23 februari 2011
zondag 20 februari 2011
Bezoek aan Oss
Weer een echte reunie met de 4 dames van Henny. En Cosmo natuurlijk van Ann, de vriendin van Henny.
Toen we arriveerden was het een welkom van jewelste. Veel staartjes klapten tegen de muren en kozijnen. Maar dat mocht de pret niet drukken. Iedereen kent elkaar dus al snel sloeg de vreugde over in smekende blikken naar de keukenafdeling.
En ja hoor, de snoepjes deden weer hun werk en een 2e golf van enthousiasme schoot door de kleine maar gezellige kamer van de gastvrouw.
Nadat we bijgekletst hadden werd het tijd om naar buiten te gaan. Met 8 honden toch weer een hele toer. Maar met 4 begeleiders verliep de tocht naar het speelkwartier gladjes. Dat speelkwartier bestaat hier in Oss uit een geconfisqeerde speelweide waar de honden prachtig hun gang kunnen gaan. Dit omheinde en afgesloten weide wordt momenteel nergens voor gebruikt. Henny heeft de poort met een dikke ketting en een hangslot afgesloten.
Wat een luxe! De honden kunnen hier echt helemaal vrij lopen. Dat zorgde uiteraard voor een geweldig halfuurtje sprintjes trekken. Wanneer er een andere hond aan de buitenkant van het hek verscheen was het een groot blaf en sprintconcert langs het hek. Zelfs een grote Rotweiler keek verschrikt en vragend naar zijn baasje toen de dames en Cosmo brullend op hem afschoten. Het is maar goed dat er een stevig hek tussen zat! Na een minuut of 30 was iedereen moe en voldaan. Tijdens de tocht terug naar Henny moest Toya zoals gewoonlijk weer een paar gebruikelijke pitsstops maken.
Bij Henny aangekomen was het even uitblazen. Nadat iedereen was bijgekomen vertrokken we weer naar huis. Claudia, Toya en Watson lagen die avond met een tevreden gevoel te slapen. Het spel in Oss had ze zichtbaar goed gedaan.
Toen we arriveerden was het een welkom van jewelste. Veel staartjes klapten tegen de muren en kozijnen. Maar dat mocht de pret niet drukken. Iedereen kent elkaar dus al snel sloeg de vreugde over in smekende blikken naar de keukenafdeling.
En ja hoor, de snoepjes deden weer hun werk en een 2e golf van enthousiasme schoot door de kleine maar gezellige kamer van de gastvrouw.
Nadat we bijgekletst hadden werd het tijd om naar buiten te gaan. Met 8 honden toch weer een hele toer. Maar met 4 begeleiders verliep de tocht naar het speelkwartier gladjes. Dat speelkwartier bestaat hier in Oss uit een geconfisqeerde speelweide waar de honden prachtig hun gang kunnen gaan. Dit omheinde en afgesloten weide wordt momenteel nergens voor gebruikt. Henny heeft de poort met een dikke ketting en een hangslot afgesloten.
Wat een luxe! De honden kunnen hier echt helemaal vrij lopen. Dat zorgde uiteraard voor een geweldig halfuurtje sprintjes trekken. Wanneer er een andere hond aan de buitenkant van het hek verscheen was het een groot blaf en sprintconcert langs het hek. Zelfs een grote Rotweiler keek verschrikt en vragend naar zijn baasje toen de dames en Cosmo brullend op hem afschoten. Het is maar goed dat er een stevig hek tussen zat! Na een minuut of 30 was iedereen moe en voldaan. Tijdens de tocht terug naar Henny moest Toya zoals gewoonlijk weer een paar gebruikelijke pitsstops maken.
Bij Henny aangekomen was het even uitblazen. Nadat iedereen was bijgekomen vertrokken we weer naar huis. Claudia, Toya en Watson lagen die avond met een tevreden gevoel te slapen. Het spel in Oss had ze zichtbaar goed gedaan.
dinsdag 21 december 2010
Winter in december
Vandaag treedt Koning Winter weer in het land, officieel dan. Maar de natuur heeft broertje dood aan dat soort seisoenuitdrukkingen. Al vanaf november vriest het s`nachts en ook overdag blijft de temperatuur de laatste week onder het vriespunt. Daarbovenop ook nog een hoop sneeuw en daarmee is het winterlandschap weer compleet gemaakt. Maar toch gaan we zeker 4 keer per dag naar buiten. Warm aangekleed dan wel te verstaan. Voor Toya en Glaudia hebben we nieuwe jassen aangeschafd. Lekker warm met fleece gevoerd. De buitenkant is wind en waterdicht. Een warme fleece omslag rond de nek en borstkast geheel omsloten. Daar kun je mee de koude in! Voor even dan tenminste.
Toch hebben we zondag en maandag onder het genot van een zwak zonnetje een flinke wandeling gemaakt. Dat levert wel mooie plaatjes op zo met de sneeuw en al. Vandaag hebben de dames er niet zoveel zin in. En baasjes hebben er ook geen tijd voor. Na de wandeling thuis aangekomen is er toch nog altijd energie over om even uit te razen in de tuin. Ja, ondanks de koude blijven de 2 dames in staat om elkaar even flink op te jutten en na te rennen. Zelfs zo erg dat het stoom van hun lijfjes af dampt. Dan wordt het tijd om snel weer binnen te komen alvorens de waterdampen vast vriezen aan de oortjes overige kwestbare delen van hun lichamen. Watson daarintegen vindt het wel lekker die sneeuw. Hij rolt er doorheen en graaft op het veld door de sneeuw naar alles wat er onder zit. Soms eet hij daarbij de sneeuw op. Dat leidt dan weer tot enige darmproblemen maar och dat maakt hem allemaal niets uit.
De winter is een feit. Al weken. Hoelang gaat het dit jaar duren? Niemand weet dat helemaal zeker. Alleen de natuur maar die geeft zijn geheimen niet altijd prijs. Afwachten dan maar. 1 ding is zeker. Vanaf morgen worden de dagen weer langer! Laten we daar maar op verder bouwen.
Toya, Glaudia en Watson wensen iedereen Fijne Kerstdagen!
Abonneren op:
Reacties (Atom)