Claudia zoek en weer terug....

Het is al even stil rondom onze hondjes. Dat komt omdat we op vakantie zijn in Zeeland. Claudia, Toya en Watson genieten van de vrijheid op het strand. Vooral Toya en Claudia rennen en dollen als 2 jonge puppies. Meestal worden beiden om 5.30 uur losgelaten op het strand. Dan is het nog maagdelijk stil. Niemand te bekennen alleen hoor je dan de meeuwen die krijsen en schreeuwen tussen het geluid van de branding door. Toya is een echte jager. Wanneer ze los gaat schiet ze de duinen in en dan zie je ze enkele minuten niet meer. In de duinen hebben de konijnen hun holletjes en dat is maar goed ook want Toya weet ze wel te vinden hoor. Ook Claudia heeft de smaak te pakken. Ze leert het jagen van Toya en met haar snelheid is ze een ware plaag voor de konijnen en hazen die smorgens rond dat tijdstip hun ochtendrituelen denken te kunnen afwerken.
Toya is een hond die haar baas in de gaten houdt. Je hoeft haar ook niet te roepen. Na een tijdje komt ze zelf als een pijl weer terugrennen. Met vaak achter haar aan Claudia die haar dan probeert te pakken. Want spelen dat wil die jonge zwarte meid heel graag!
De pret om los te lopen is voor Claudia wat te veel van het goede. Ze neemt haar vrijheid en komt dan soms niet meer terug. Dan gaat Toya haar halen en even later zie je ze beiden weer voorbij schieten.
Na ruim een uur rennen op het strand lopen we terug naar de camping. Toya en Watson lopen dan weer aan de lijn. Maar Claudia helaas niet. Ze komt namelijk niet meer bij je om aan te lijnen. Dat is erg jammer want dat betekent na het schrikincident van vanmorgen dat ze niet meer los mag van ons. Wat gebeurde er dan? Nou, Claudia liep tot nu toe telkens ongelijnd met ons mee terug vanaf het strand over het dijkpad naar de camping. Nadat we dan de weg overgestoken zijn (rond dat tijdstip is er geen verkeer) en weer op de camping aangekomen zijn neemt Claudia nog even gelegenheid om haar jachtvaardigheden uit te testen. Ze schiet dan achter de konijnen aan die op de camping smorgens even hun kopjes laten zien vanuit hun schuilplaatsen. Dat jagen duurt dan meestal enkele minuten en daarna komt Claudia weer heel content aanlopen op onze eigen plaats. Maar deze ochtend liep dat wel even anders. Het  jagen duurde vanmorgen wel heel erg lang. Daarbij kwam dat ze een geheel andere camping op schoot nog voordat we de weg overgestoken waren en dus helemaal verdween. Nadat ik Toya en Watson terug had gebracht naar onze stacaravan ging ik snel op zoek op de fiets naar die weggelopen dame. Helaas, geen Claudia meer te bekennen. Ook de ander camping helemaal afgezocht maar helaas. Toen heb ik toch maar even de rest van ons gezin gemobiliseerd, met als doel een gezamelijke zoektocht naar het verloren zwarte dametje.  Helaas zonder succes. Naarmate de minuten opliepen steeg onze ongerustheid. Willem zei meteen; ik had het al voorspeld; dat gaat 10 keer goed en dan een keertje goed fout. Nou .. zover wilde ik nog niet gaan met mijn conclusie maar ook bij mij liep de bloeddruk enigzins op. Totdat.......... plotseling het zwarte gedaante van Claudia weer opdoemde. Opeens stond ze weer voor onze stacaravan. God weet waar ze toen vandaan kwam. Ze kwispelde en was overblij toen ze Willem zag en natuurlijk liep ze meteen weer naar onze afgemaakte tuin achter de stacaravan. Het geheel duurde ruim een half uur.  Blijkbaar kent ze inmiddels de omgeving goed want ze had de caravan toch maar eventjes op eigen houtje gevonden. Maar voor ons is de maat nu vol. Dit was dus voorlopig de laatste keer dat Claudia los mag op het strand om te rennen. We zullen haar de broodnodige lichaamsbewegings op andere wijze moeten geven. Alles beter dan de gedachte dat ze zoek is geraakt en de weg niet meer terug kan vinden.

Maar goed... end goed al goed zullen we maar zeggen. Inmiddels liggen beide dames languit op de bank te slapen. Dat zal de komende uren wel zo blijven .......

Rennen

"Zo..en nu moeten jullie maar eens kijken hoe hard ik kan rennen op het strand"

Wat gaat het hard.....!

en ik kan echt zweven hoor!

Nieuwvliet

Eindelijk was het zover. Op vakantie naar Nieuwvliet. Onze caravan was al tip top in orde gemaakt enkele weken geleden. Het was dus een kwestie van alles in de auto en rijden maar. Dat was overigens nog een hele hekseketel want met de 3 honden en de rest van de family bleef er niet veel ruimte over. Maar niet getreurt, gewoon de 2e auto mee als vrachtwagen. Het personen en dierenvervoer dus in een auto en de bagage in de andere.
Aangekomen bij de caravan was het voor Claudia het meeste wennen. Zie liep naar binnen en weer naar buiten. Om vervolgens toch maar weer naar binnen te gaan. Maar wat is het hier binnen toch klein. Alles komt op mij af; dan toch maar weer naar buiten. Je zag ze twijfelen en dubben. Maar na verloop van enkele uren had ze haar plekje gevonden. In een hoekje op de bank waar ze alles kon overzien. De hele caravan van binnen en.... met een blik door de raam ook het weggetje langs de caravan waarover zo af en toe wat beweegt.

Het strand, nou dat is wat! Gelijk de eerste keer helemaal vrij en rennen.... rennen! Zo ver weg hebben ze nog nooit kunnen rennen. Het strand bij Nieuwvliet is een echte oase voor honden die willen rennen en ravotten. Zeker bij eb is het strand vele honderden meters breed waar hond, paard en mens helemaal los kunnen gaan. Tijdens deze eerste wandeling  hebben we Claudia, Toya en Watson dus maar eens even helemaal hun gang laten gaan. Vooral niet roepen dus. Juist doordat we dat deden hielden de 2 dames ons goed in de gaten en kwamen ze telkens weer als een speer voor ons voorbij schieten. Plons het water in en brrrrrr ja ja .. dat is nog best koud. Dan maar weer rennen..........heerlijk vonden ze het!

Op een gedeelte van het brede strand bij Nieuwvliet zijn werkzaamheden bezig. In de verte op de duin richting Cadzand staan momenteel grote buldozer graafmachines van Boskalis. Ook ligt er een grote pijpinstallatie waarmee zand uit zee op strand en duin wordt gespoten. Dijkversterkingen zijn af en toe nodig om het wassende water bij een springtijstorm te kunnen keren.  Volgens Pascal van de camping zullen de werkzaamheden nog zeker tot de zomer doorgaan. Ook de grote inham van de zee naar `t Schorre was onderhanden genomen. De waterdoorlaat was opnieuw  uitgegraven en bij laag water blijven aan de noordkant nog enkele kreken met een grijze substantie achter. Het grijze spul was zand hoor, maar meer een soort moerasklei die blijft plakken aan je schoenen.... en honden. Nou dat was te zien bij Claudia en Toya. Wat een smerig spul.
En het blijkt ook nog eens te stinken!

Wat een vieze troep. Gelukkig was het andere gedeelte van het strand zuiver werden de poten weer gedeeltelijk zuiver gespoeld met het rennen door het water wat achter was gebleven tussen de zandbanken.
De straffe harde noordenwind bleek niet mee te werken om een doordrenkte Galgo weer warm te krijgen.
Dus na een klein uurtje maar weer snel naar de warme kachel in de caravan waar Claudia en Toya in hun eigen natte (of was het lange) neuzenzak lekker konden drogen en uitrusten.
Nou.. en als dat niet leuk was?

Het is weer weekend

En het beloofd mooi weer te worden. Vandaag zo`n 20 graden en morgen gaat het naar 25 graden. Tja.. of de honden dat fijn vinden is maar de vraag. We denken van wel. Claudia en Toya zijn immers hoge temperaturen gewend in Spanje. En zonnebaden vinden beide dames leuk!

Watson heeft wat meer vacht en zoekt al snel de schaduw op.

Wat worden we weer verwend door het vrouwtje..... hmmmm lekker die bonzo brokjes.

Ik wil eerst!!! Nee ik wil het hebben....

Jachtinstinct

Een tijdje terug vonden we de dames Toya en Claudia bezig in de struiken. Wat was er toch aan de hand? Ze waren zich behoorlijk aan het opwinden. En jawel hoor daar zagen we de oorzaak, een duif. Althans wat er van over was. Het arme beest was helemaal onthoofd. Bah. Wie was de dader van deze brute moord?
Met onschuldige oogjes werden we bekeken. Tja. een tijdje later zagen we eens goed hoe natuurlijk Toya
de jager was. Weer een arme duif. Heel langzaam en voorzichtig werd deze in een sluiphouding benaderd.
Laag door de pootjes gezakt, kopje laag aan de grond. Ze leek wel een luipaard. Maar de redding was nabij want wie gooide er roet in het eten, juist ja Claudia. Vrolijk huppelend kwam ze op de duif afgerend. Deze koos natuurlijk meteen het hazepad. In dit geval dus het duivepad.
Hoe kunnen we onze vaste duivenfamilie duidelijk maken dat ze toch echt beter ergens anders een nestje moeten bouwen?